Karen Verwulgen

Karen Verwulghen – drijvende kracht achter Vi-Ge Noordzee. Vallen en opstaan

Karen woont samen met Glenn in een eenvoudig rijhuisje in Sint-Michiels. Op de parkeerstrook voor de deur staan 2 tandems, waarvan 1 toch wel van bijzondere makelij, een op maat gemaakte tandem. Het zijn hun auto’s. Met de ene doen ze de grote boodschappen, met de andere kunnen ze sneller en vlotter fietsen. Autorijden kan geen van beide.

Met hun handicap is dat ook onmogelijk. Maar ze trekken hun plan en hebben daar op hun manier een oplossing voor gevonden. Bovendien een gezonde, ecologische en duurzame.

Een zeldzaam syndroom

Karen is slechtziend. Dat was ze niet altijd. Ze werd het pas op haar 16de, als gevolg van een genetische aandoening. Het syndroom van Bourneville waarbij zich goedaardige tumoren ontwikkelen in verschillende organen, ondermeer ook in de hersenen. Bij Karen leidde het tot slechtziendheid. Ook bij een nicht manifesteerde zich het syndroom. Tot dan was het voorkomen ervan in de familie niet bekend.

De slechtziendheid evolueerde langzaam. Het had als voordeel dat Karen er zich kon op instellen. Als je voor haar staat, ziet ze je contouren en via de kleurcontrasten kan ze de verschillende delen van je kledij onderscheiden.

Een stil, verlegen meisje wordt een krachtige, zelfstandige dame

Karen is altijd positief in het leven blijven staan. Haar slechtziendheid maakte haar weerbaarder en assertiever. Een goede omslag, zo noemt ze het zelf. Eindelijk durfde ze nu al eens te zeggen “Hela, nu is het genoeg”. En meer en meer stelde ze zich zelfstandig en onafhankelijk op.

Na de middelbare jaren studeerde ze nog verder in Gent, intern als peda. Ze behaalde een bachelor orthopedagogie. Maar omdat ze ervan uitging dat een job als opvoeder/begeleider voor haar in de praktijk toch wel moeilijk zou liggen, studeerde ze nog verder en behaalde nog een bachelor toegepaste psychologie. Een koppige doorzetter.

Sport en de liefde.

In de zoektocht naar een sport die ze met haar slechtziendheid kan beoefenen, kwam ze terecht bij het torbal. Zo rolde ze de wereld in van de sporten voor mensen met een visuele handicap. Maar zo rolde ze ook in de armen van Glenn. Ze leren elkaar kennen op Goalbaltraining. Karen traint er voor het nationaal damesteam. Glenn is er vaste Goalballer.

Ook Glenn is slechtziend. Ook bij hem ten gevolge van een syndroom. Dat van Marfan, waarvan de gevolgen wel minder ingrijpend zijn dan bij Karen. Hij ziet nog voldoende om zelfstandig te fietsen. Bij het tandemfietsen zit hij dan ook voorop.

Wanneer Karen stage loopt in Spermalie, komt ze in Brugge terecht, de thuisstad van Glenn. En zo groeien ze verder naar elkaar toe, beslissen ze om samen te wonen en verhuist Karen van Zele naar Brugge.

Vi-Ge Noordzee.

Karen rolt niet alleen in de specifieke sporten voor personen met een visuele beperking, maar ook in de organisatie ervan, bij Vi-Ge Noordzee. Vi-Ge staat voor visueel gehandicapt. Noordzee voor Brugge en (verre) omgeving.

Vi-Ge beoogt door sport en ontspanning de integratie van blinden en slechtzienden te bevorderen en hun mobiliteit te verbeteren. De sporten die zich daartoe lenen, zijn torbal, goalbal, showdown, atletiek, tandemmen en zwemmen. Deze sporten worden in competitieverband uitgeoefend, nationaal en internationaal. In België zijn er zo’n 7 lokale afdelingen. Bij Noordzee worden enkel de eerste 3 beoefend.

Vi-Ge Noordzee is de enige club in West Vlaanderen, maar ook Oost-Vlamingen en zelfs Nederlanders behoren tot de leden. In Brugge heeft dit ongetwijfeld te maken met de BuSO-school van Spermalie, die jongeren met een visuele beperking van over het ganse land aantrekt. In totaal bereikt de club zo’n 50 leden, waarvan er 30 aan competitie doen.

Karen speelt er zelf Torball en Goalball. Ze wordt er eerst jeugd- en sporttakverantwoordelijke en vervolgens assistent-voorzitter. Vanaf 2026 neemt ze de voorzittersfunctie over. Het adres van de maatschappelijke zetel is nu al op haar thuisadres gevestigd.

Een drukke bezigheid, die niet enkel organisatorische vaardigheden vereist, maar specifiek bij deze sporters ook de kunde om te luisteren, te kaderen, aan te moedigen en op te beuren. Karen kan het en doet het, rustig en bescheiden. Een ervaringsdeskundige met daartoe de perfecte achtergrond.

Ortho-agoog en psycholoog.

Karen is als vrijwilliger ook nog actief in het Heem van Licht en Liefde in Varsenare. 3 halve dagen per week geeft ze er een kookcursus. Wie de ambitie heeft om – net zoals zij – een zelfstandig leven uit te bouwen, moet immers zelf kunnen koken. En zie, dus is ze toch ortho-agogisch aan het werk.

Vanuit haar psychologische opleiding is Karen ook lid van een regionale ethische commissie, waarbij zij de duidelijkheid en leesbaarheid van de moeilijke teksten die men er uitwerkt, dient te beoordelen en begrijpbaar te maken. Hoewel zelf slechtziend, maakt zij teksten inderdaad “leesbaar”.

We moeten voelen dat we leven

Karen is niet enkel een sportief, maar ook een avontuurlijk type. Daarin vinden zij en Glenn elkaar volkomen. Reizen naar verre landen, het ontdekken van de wereld en zijn verschillende culturen, het schrikt hen absoluut niet af. Zo zijn ze al op reis geweest naar Australië en Senegal. Een fietsvakantie van Dinant naar huis, maar dan wel via Charleville, Reims, Saint-Quentin en Doornik, waarbij ze toch zo’n 100 km per dag fietsen,…ook dat staat al op hun palmares. Yes, they can. You see…

Zo bewijzen ze dat er ondanks slechtziendheid nog veel mogelijk is en veel kan. Verleggen ze grenzen of vormen ze een rolmodel? In elk geval schuwen ze het leven niet, maar willen het intens beleven.

Het leven is goed zoals het nu is

Karen wordt 35. Ze is tevreden met het drukke leven dat ze heeft. Kinderen zullen er waarschijnlijk niet komen. Maar ze heeft zich daar in geschikt. En de 3 katten in huis, zorgen voor voldoende extra leven.

Ze is tevreden. Ondanks,…

Wel droomt ze en verlangt ze naar een eindelijk betaalde job. Dan pas zou ze zich volkomen volwaardig en inclusief in het leven voelen staan.

Tekenend voor haar vitaliteit, positiviteit en de kracht die ze uitstraalt is haar levensmotto: “Het maakt niet uit hoeveel je valt, zolang je maar terug rechtstaat.”