Geertrui Dehouck

Geertrui Dehouck, het meisje dat vergeet.

Geertrui is 21. Een pientere, knappe, levenslustige meid. Humoristisch, taalvaardig, spitsvondig en altijd een guitige blik. Straks studeert ze af als bachelor secretariaat-talen. Misschien volgt ze dan een masteropleiding of gaat ze al aan het werk. Dat weet ze nog niet.

’t Is te zeggen…, dit is het leven vóór, bruisend van verwachting en toekomst.

Op de verkeerde plaats op het verkeerde moment

Het is het verlengde weekend van Hemelvaart. Straks beginnen de examens. Samen met een aantal vriendinnen gaat ze er nog even lekker tussenuit. Nog wat plezier maken alvorens de examenstress begint.

Het motregent wat als ze vertrekken. In de loop van de avond komt er een storm op en als ze terug naar huis rijden, valt de regen met bakken uit de lucht. In de donkerte van de nacht zien ze bijna geen steek voor de ogen. De chauffeur heeft gelukkig niets alcoholisch gedronken. Doet ze  nooit als ze rijdt. Door een wegomleiding raken ze verdwaald op kleine binnenwegen. Als ze eindelijk de hoofdweg kunnen oprijden, worden ze hevig in de flank aangereden. Out of the blue is daar plots een wagen komen aanrijden. Geertrui zit aan de kant van de aanrijding en bonkt met haar hoofd tegen het ijzer van de deurlijst. Een verbrijzelde rechterarm, een verbrijzeld hoofd.

Geertrui overleeft, maar belandt voor vele weken in een persistent vegetatief coma. Voor Geertrui stopt de tijd. In deze periode bezoeken pa en ma haar dagelijks, om wat te babbelen, om haar voorhoofd te betten en om er gewoon te zijn in de stille hoop dat ze eindelijk zou ontwaken. Af en toe belt mama naar de gsm van Geertrui. Gewoon…om haar stem te horen op de voice-mail.

Na weken opent Geertrui eindelijk terug de ogen. De tijd loopt weer.

Opgeven staat niet in mijn woordenboek

Dan begint een keiharde revalidatie die zo’ 18 maanden zal duren. Terug leren opstaan, rechtstaan, een stapje zetten, een tweede stapje, handen en armen gebruiken, spreken, slikken…Geertrui verbijt de pijn en zet koppig door. Ze geeft niet op. “Opgeven staat niet in mijn woordenboek”, herhaalt ze keer op keer.

Tijdens deze lange revalidatieperiode komt haar mams haar dagelijks bezoeken. Iedere dag van Poperinge naar Gent. Volgens de therapeuten een sterke stimulans voor Geertrui om door te zetten. Nog meer dan voorheen wordt haar mams voor Geertrui een ” Droommammie met een hart van goud, niet met h en t geschreven maar met g en d.” 

Geertrui heeft een NAH, een niet-aangeboren hersenletsel. Niet aangeboren, niet erfelijk, maar opgelopen, verworven ergens tijdens het leven. Met blijvende schade ergens in de hersenen, van waaruit alles wordt bestuurd en gereguleerd. Afhankelijk van de plaats in de hersenen ontstaat uitval in motoriek, spraak, zicht en/of denken. Het hersenletsel kan het gevolg zijn van een verkeersongeval zoals bij Geertrui, of van gelijk welke val of botsing met het hoofd, een hersenbloeding, een infectie of zuurstoftekort in de hersenen.

Wetend hoe ze er aan toe was, is het verwonderlijk hoezeer Geertrui herstelt. Maar zoals voorheen wordt het nooit meer. Zoals zoveel mensen met NAH vergeet ze, heeft ze moeite met complexiteit, is ze vertraagd en is ze snel moe. Haar broer schrijft er een beklijvend boek over. Maar hoe moet het verder met dit leven?

Het leven na

Na een verblijf van zowat 19 maanden in het ziekenhuis wordt Geertrui er ontslagen. Ze is uitgerevalideerd. Ze kan terug gaan, de beide handen gebruiken, spreekt terug en kan terug lezen en schrijven. Weliswaar niet vlotjes, maar houterig en vertraagd. Maar nieuwe zaken kan ze zo moeilijk  onthouden en ze kan onmogelijk volledig zelfstandig in het leven staan.

Ondertussen  is er een procedure ingezet bij het VAPH en verkrijgt ze een erkenning voor ondersteuning en zorg, waarbij een deel van de kosten ten laste wordt gelegd van de verzekering van de aansprakelijke derde. Een verzekeringsmaterie die jaren aansleept.

Maar wat nu? Geertrui gaat terug naar huis en kan ook terecht in een dagcentrum gespecialiseerd en exclusief voor mensen met NAH: De Nieuwe Notelaar. Dat ligt wel in Brugge en zij woont in Poperinge. Maar pa en ma vinden deze specifieke ondersteuning zo belangrijk dat zij hiervoor ten volle willen gaan. Het vervoer kan opgelost worden met ziekenvervoer.

Als haar moeder ten gevolge van een hersenbloeding zelf zwaar zorgbehoevend wordt en opgenomen wordt in een WZC, wordt er ook voor Geertrui een residentiële oplossing gezocht. Ze stapt van de dagcentrum werking over naar de woonondersteuning van De Nieuwe Notelaar en wordt aldus Bruggeling.

“Er zijn geen sprookjes”

Geertrui is er nu 45. Ze weet en beseft wat haar is overkomen. Ze weet en beseft dat ze nooit zelfstandig zal kunnen leven en altijd aangewezen zal blijven op ondersteuning. “Er zijn geen sprookjes”, zo verwoordt ze het. Maar nog elke dag gaat ze met zichzelf in discussie. In het begin voelde ze veel verzet en zelfs haat tegen alles en iedereen. Waarom moest haar dit overkomen? Waarom is ze iedereen ten laste? Waarom kan ze niet een normaal leven leiden?

Maar ze heeft het langzamerhand kunnen aanvaarden. Ze is nu blij met wat ze nog kan, hoewel ze nog altijd grenzen wil verleggen en zich zelf opdraagt om zo zelfstandig als mogelijk te zijn. Er is veel wil, maar ook veel angst. Maar soms, en zeker als ze in de namiddag moe en bekaf raakt, lijkt het leven haar een en al chaos.

“Ik ben te goed teruggebracht om niets meer te doen. Ik wil iets betekenen”

In De Nieuwe Notelaar doet ze aan vele activiteiten mee: yoga, relaxatie, zwemmen, paardrijden, cognitieve oefeningen, logo, toneel…, maar wat haar het meest motiveert en drijft is om over haar handicap te getuigen in scholen: jongeren te wijzen op de gevaren van roekeloos gedrag, maar ook aan te tonen dat er nog goed te leven valt ondanks en met een zware handicap. Een NAH-ambassadeur, die op deze wijze een positieve bijdrage levert als een vorm van pay-back voor wie haar allemaal heeft bijgestaan.

Een warme en veilige omgeving

Voor Geertrui is een warme en veilige omgeving, waar ze zich aanvaard en warm bejegend voelt het belangrijkste goed. In De Nieuwe Notelaar voelt ze zich goed omringd. Het is haar nieuwe thuis, haar veilige nest.

Maar vooral is ze haar familie, haar pa en haar mams oneindig dankbaar. Om de veertien dagen wordt ze door haar pa of broers opgehaald om haar droommammie in het WZC in Poperinge te bezoeken. En daar staat ze op. Ze wil dit doen uit dankbaarheid en als wederdienst voor de steun die ze indertijd van haar mams kreeg tijdens de zware revalidatie. Mams overlaadt ze dan met complimentjes. Gemeend en vanuit het hart.

In de avond keert ze dan blijgezind terug naar Brugge, naar haar nieuwe thuis, meezingend met de liedjes van Q-music in de auto.